»Ich nähre mit dem,
wovon ich mich selbst ernähre.«

»...inde pasco, unde pascor...«

Augustinus Aurelius, Sermo 339, 4

 
»Karmię was tym,
czym sam żyję.«

BOTSCHAFT FÜR DIE WOCHE - MEDYTACJA TYGODNIA
P. Teodor Puszcz SChr

 
 


Geburt Christi
Fresko von Giotto di Bondone (1267-1337),
Unterkirche S. Francesko in Assisi.

Geburt des Herrn

Die Weihnachtsgeschichte aus dem 2. Kapitel des Lukas-Evangeliums ist in zwei Perikopen aufgeteilt. Die erste Perikope spricht von der Geburt Jesu und der Erscheinung der Engel (Lk 2, 1-14). Der zweite Anschnitt berichtet von der Anbetung der Hirten (Lk 2, 15-20). Am Weihnachtstag "in der Heiligen Nacht" wird in den Kirchen die erste Perikope vorgelesen. Es gibt unzählige Bilder in der christlichen Kunst, die diese Geschichte darstellen. In der Unterkirche S. Francesco in Assisi können wir die Fresken zu der Kindheit Christi im Nordquerarm bewundern. Sie wurden von Giotto di Bondone (1267-1337) gemalt und stellen den Höhepunkt der italienischen Malerei aller Zeiten dar. Die Szene rechts von der Heimsuchung ist die Geburt Christi. In dieser Szene lässt sich Giotto von traditionellen Ikonographieformen anregen, die aus den apokryphischen Evangelien schöpfen: die schlechte Laune Josephs, das von den Hebammen gebadete Kind und die Verkündigung der Engel an die Hirten.
In der Geburt Christi spiegeln sich viele Prophezeiungen wieder. Josef ist mit seiner Verlobten, die nach jüdischem Recht schon als Ehefrau galt, in seine Heimatstadt Betlehem gegangen. Die Propheten und die Schrift bezeugen, dass der Messias aus dem Geschlecht Davids und aus dem Dorf Betlehem kommen wird (vgl. 2 Sam 7, 12-16; Mi 5, 1). Die Prophezeiung des Jesaja vom Immanuel, der von einer Jungfrau geboren wird (vgl. Jes 7, 14), geht in Erfüllung. Der Engel sagte zu den Hirten: Heute ist euch in der Stadt Davids der Retter geboren; er ist der Messias, der Herr (Lk 2, 11). Die drei Titel Retter, Messias und Herr weisen auf die Heilsbedeutung Christi hin. Retter und Herr waren auch Hoheitstitel der römischen Kaiser. Den Titel Messias (der Gesalbte) haben die Könige Israels getragen, die in einer Zeremonie zum König gesalbt wurden (vgl. Ri 9, 8-15; 2 Sam 5, 3), sowie die Priester, die ebenso auf diese Weise in ihr Amt eingeführt wurden (vgl. Ex 29, 7; Lev 4, 3. 5).
Viele Engel, die Jesus stets begleiten, erschienen den Hirten,. Er sagte einmal: Oder glaubst du nicht, mein Vater würde mir sogleich mehr als zwölf Legionen Engel schicken, wenn ich ihn darum bitte? (Mt 26, 53) Eine römische Legion umfasste 6000 Mann. Dann würde es auf die 72000 kommen. Mit der Zeit hat sich in Israel die Vision des Königs und Priesters kristallisiert, der ein ideeller Herrscher der Endzeit sein soll. Er sollte die Dynastie der Könige schließen und das Königreich Gottes auf Erden befestigen. Seine Herrschaft sollte einen geistigen und universalen Charakter haben. Die Titel, die der Engel genannt hat, zeigen eindeutig, wer Jesus ist und wofür er sich der Welt offenbart hat.
Der hl. Ambrosius (340-397), der große Erzbischof von Mailand, schrieb einmal in wunderbaren Worten an seine Schwester Marcellina, wer Jesus Christus für uns Menschen ist:

Christus ist für uns alles.
Wenn du eine Wunde behandeln willst, ist er Arzt;
wenn du vom Fieber ausgedorrt bist, ist er Quelle;
wenn du durch Ungerechtigkeit unterdrückt wirst, ist er Gerechtigkeit;
wenn du Hilfe brauchst, ist er Kraft;
wenn du den Tod fürchtest, ist er Leben;
wenn du den Himmel ersehnst, ist er Weg;
wenn du die Finsternis fliehst, ist er Licht;
wenn du Speise suchst, ist er Nahrung
(De virginibus, 99).

Narodzenie Pańskie

Opis narodzenia Zbawiciela z drugiego rozdziału Ewangelii Łukaszowej jest podzielony na dwie perykopy. Pierwsza perykopa mówi o narodzeniu Jezusa i objawieniu aniołów (Łk 2, 1-14). Drugi fragment opowiada o pokłonie pasterzy (Łk 2, 15-20). W uroczystość Bożego Narodzenia we "Mszy św. w nocy" czyta się w kościołach pierwszą perykopę. W sztuce chrześcijańskiej można znaleźć niezliczone obrazy, przedstawiające tę historię. W dolnym kościele S. Francesco w Asyżu, w północnej nawie poprzecznej, możemy podziwiać freski, przedstawiające dzieciństwo Chrystusa. Zostały one namalowane przez Giotto di Bondone (1267-1337) i są najwspanialszymi dziełami włoskiego malarstwa wszystkich czasów. Scena na prawo od Nawiedzenia to Narodzenie Chrystusa. W tej scenie Giotto pozwolił się inspirować tradycyjnymi formami ikonograficznymi, wziętymi z apokryficznych ewangelii: zły nastrój Józefa, Dziecię kąpane przez położne i ogłoszenie nowiny pasterzom przez aniołów.
W narodzeniu Chrystusa odzwierciedla się wiele proroctw. Józef poszedł do swojego rodzinnego miasta Betlejem z zaręczoną mu Maryją, która według prawa żydowskiego była już jego żoną. Prorocy i Pismo świadczą, że Mesjasz będzie pochodził z rodu Dawida i z wioski Betlejem (por. 2 Sm 7, 12-16; Mi 5, 1). Spełnia się proroctwo Izajasza o Emmanuelu, który narodzi się z dziewicy (por. Iz 7, 14). Anioł powiedział do pasterzy: Dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel, który jest Mesjaszem Panem (Łk 2, 11). Trzy tytuły: Zbawiciel, Mesjasz i Pan wskazują na zbawcze znaczenie Chrystusa. Zbawiciel i Pan były tytułami majestatu rzymskich cesarzy. Natomiast tytuł Mesjasza (namaszczonego) nosili królowie izraelscy, których w specjalnej ceremonii namaszczano na króla (por. Sdz 9, 8-15; 2 Sm 5, 3), jak również kapłani, wprowadzani w swój urząd w podobny sposób (por. Wj 29, 7; Kpł 4, 3. 5). Wielu aniołów objawia się pasterzom, którzy zawsze towarzyszą Jezusowi. Chrystus powiedział kiedyś: Czyż myślisz, że nie mógłbym poprosić mojego Ojca, aby natychmiast postawił przy Mnie więcej niż dwanaście legionów aniołów? (Mt 26, 53) Legion rzymski obejmował 6000 mężczyzn. Wtedy liczba aniołów wynosiłaby 72000. Z czasem utrwaliła się w Izraelu wizja króla-kapłana, który miał być idealnym władcą czasów ostatecznych. Miał on zamknąć dynastię królów i utrwalić królestwo Boże na ziemi. Jego panowanie miało mieć chrakter duchowy i powszechny. Tytuły, które wymienił anioł, w sposób jednoznaczny określają, kim jest Jezus i w jakim celu objawił się światu.
Św. Ambroży (340-397), wielki arcybiskup Mediolanu, napisał kiedyś w pięknych słowach do swojej siostry Marceliny, kim jest Jezus Chrystus dla nas ludzi:

Chrystus jest dla nas wszystkim.
Jeśli chcesz opatrzyć ranę, On jest Lekarzem;
jeśli jesteś wycieńczony gorączką, On jest Źródłem;
jeśli jesteś uciskany przez niesprawiedliwość, On jest Sprawiedliwością;
jeśli potrzebujesz pomocy, On jest Siłą;
jeśli boisz się śmierci, On jest Życiem;
jeśli pragniesz nieba, On jest Drogą;
jeśli uciekasz przed ciemnością, On jest Światłem;
jeśli szukasz pożywienia, On jest Pokarmem
(De virginibus, 99).

 
 
Archiv - Archiwum
Counter
web design net-golum