»Ich nähre mit dem,
wovon ich mich selbst ernähre.«

»...inde pasco, unde pascor...«

Augustinus Aurelius, Sermo 339, 4

 
»Karmię was tym,
czym sam żyję.«

BOTSCHAFT FÜR DIE WOCHE - MEDYTACJA TYGODNIA
P. Teodor Puszcz SChr

 
 


Jesus vor Pilatus (S. 121)
aus dem Devotionale pulcherrimum (Codex Einsidlensis 285)
für St. Galler Abt Ulrich Rösch (1463-1491).
Quelle: P. Ochsenbein (Hrsg.). Beten mit Bild und Wort. Zollikon-Zürich 1996, S. 121

Christkönigssonntag

Im Zentrum der Perikope aus dem Johannes-Evangelium (Joh 18, 33b-37), die für den letzten Sonntag des Kirchenjahres vorgesehen ist, steht die Frage des Pilatus, ob Jesus denn der König der Juden ist?
Das Bild aus dem Devotionale pulcherrimum (Codex Einsidlensis 285) zeigt die Szene des Verhörs Jesu. Das Gebetbuch wurde im Jahre 1472 für den St. Galler Abt Ulrich Rösch (1463-1491) geschaffen. Die kleinformatige Pergamenthandschrift (16 x 11, 5 cm) umfasst 114 Blätter. In der Zusammensetzung der unterschiedlichen Teile ist das Gebetbuch jedenfalls für die Zeit recht ungewöhnlich. Es besteht aus vier Teilen. Die Handschrift enthält 69 lateinische Gebete und Texte, sowie Bilder zum Leben Jesu.
Die Miniatur (S. 121) stammt aus dem dritten Teil des Gebetbuchs und zeigt Jesus, der gefesselt ist und von den Soldaten und anderen Menschen zu, auf dem Stuhl sitzenden, Pontius Pilatus geführt wird. Einer der vier Leute zeigt auf Jesus mit dem Finger und spricht zum Stadthalter der römischen Provinz Judäa. Pontius Pilatus übte das Amt des Präfekten von 26 bis 36 n. Chr. Ihm stand das Recht zu, die Todesstrafe zu verhängen. Die Römer hatten das Recht über Leben und Tod dem Hohen Rat entzogen. Religiöse Vergehen wurden nur dann mit dem Tod bestraft, wenn es sich um eine Entehrung des Kaisers, um die Entweihung rechtlich geschützter religiöser Einrichtungen oder um Hochverrat handelte. Jesus wurde als politischer Hochverräter angeklagt. Sein Heilbringer-Anspruch wurde politisch missdeutet. Der erste Mann aus der Gruppe ist sicher einer der zwei falschen Zeugen, die gegen Jesus aussagten. In der rechten Bildecke ist der auf einem Baum erhängte Judas zu sehen, der Selbstmord begangen hatte (vgl. Mt 27, 3-10; Apg 1, 16-19). Er wird in der Kunst durch den Geldbeutel kenntlich gemacht und durch rote Haare als Verräter gekennzeichnet. Dazu gehört sein gelbes Gewand, (Gelb war im Mittelalter eine verrufene Farbe). Im Gespräch Jesu mit Pilatus ging es um das Königtum und die Königswürde. Jesus sagte, dass sein Königtum nicht von dieser Welt ist und nicht von hier (Joh 18, 36). Auf die Frage des Präfekten: Also bist du doch ein König? antwortete er: Du sagst es, ich bin ein König (Joh 18, 37). Auf dem Bild sehen wir ihn ohne Krone und Zepter, ohne königlichen Mantel und Gefolge. Er ist ein ungewöhnlicher König. An seinem Königtum haben auch wir Anteil. Die Kirche lehrt in ihrem Katechismus:
Das Gottesvolk hat auch an der königlichen Funktion Christi Anteil. Christus übt sein Königtum dadurch aus, dass er durch seinen Tod und seine Auferstehung alle Menschen an sich zieht [vgl. Joh 13, 32]. Christus, der König und Herr des Weltalls, hat sich zum Diener aller gemacht, denn er "ist nicht gekommen, um sich dienen zu lassen, sondern um zu dienen und sein Leben hinzugeben als Lösegeld für viele" (Mt 20, 28). Für den Christen bedeutet Christus zu dienen "König sein" (LG 36) - vor allem "in den Armen und Leidenden", in denen die Kirche "das Bild ihres armen und leidenden Gründers erkennt" (LG 8). Das Volk Gottes wahrt seine "königliche Würde" dadurch, dass es der Berufung nachlebt, mit Christus zu dienen (KKK 786).
Der große Heilige und bedeutende Papst Leo I. (um 400-461) predigte so: "Alle, die in Christus wiedergeboren sind, macht das Zeichen des Kreuzes zu Königen, während die Salbung des Heiligen Geistes sie zu Priestern weiht. Darum sollen sich auch alle geistlichen und geistigen Christen bewusst sein, dass sie - abgesehen von den besonderen Aufgaben unseres Amtes - aus königlichem Geschlecht stammen und an den Pflichten des Priesters Anteil haben. Was ist so königlich, als wenn ein Gott untertäniger Geist die Herrschaft über seinen Leib führt? Und was entspricht den Obliegenheiten eines Priesters mehr, als dem Herrn ein reines Gewissen zu weihen und ihm auf dem Altare seines Herzens makellose Opfer der Frömmigkeit darzubringen?" (Leo d. Große, Sermones 4, 1: PL 54, 149).

Christus König, Gott von Gott, Licht vom Licht, dein Reich komme!
Christus König, unser Weg, Wahrheit und unser Leben, dein Reich komme!
Christus König, dein Königtum ist nicht von dieser Welt, dein Reich komme!

Niedziela Chrystusa Króla

W centrum perykopy z Janowej Ewangelii (J 18, 33b-37), przewidzianej na ostatnią niedzielę roku liturgicznego, stoi pytanie Piłata, czy Jezus jest królem Żydów?
Obraz z Devotionale pulcherrimum (Codex Einsidlensis 285) pokazuje scenę przesłuchania Jezusa. Modlitwenik ten został wykonany w 1472 roku dla opata z St. Gallen, Ulricha Rösch (1463-1491). Rękopis pergaminowy jest małego formatu (16 x 11, 5 cm) i obejmuje 114 kart. Pod względem układu różnych tekstów ten modlitewnik jest jak na swoje czasy nietypowy. Składa się on z czterech części. Rękopis ten zawiera 69 łacińskich modlitw i tekstów oraz obrazy z życia Jezusa.
Miniatura (s. 121) pochodzi z trzeciej części modlitewnika i pokazuje Jezusa, związanego i przyprowadzonego przez żołnierzy i innych mężczyzn, do Poncjusza Piłata, siedzącego na krześle. Jeden z czterech ludzi pokazuje palcem na Jezusa i rozmawia z namiestnikiem rzymskiej prowincji Judei. Poncjusz Piłat piastował urząd prefekta od 26 do 36 r. po Chr. Miał on prawo wydawać wyroki śmierci. Rzymianie odebrali Wysokiej Radzie prawo o życiu i śmierci. Religijne wykroczenia były karane śmiercią tylko wtedy, gdy chodziło o znieważenie cesarza, zbeszczeszczenie chronionych prawem religijnych miejsc lub o zdradę stanu. Jezusa oskarżono jako politycznego zdrajcę. Jego zbawczy cel został politycznie błędnie zinterpretowany. Pierwszy człowiek z grupy jest z pewnością jednym z dwóch fałszywych świadków, którzy zeznawali przeciw Jezusowi. W prawym rogu obrazu dostrzegamy powieszonego na drzewie Judasza, który popełnił samobójstwo (por. Mt 27, 3-10; Dz 1, 16-19). W sztuce przedstawia się go jako zdrajcę z sakiewką i z rudymi włosami, a do tego w żółtej szacie (kolor żółty był w śreniowieczu zdyskredytowanym kolorem). W rozmowie Jezusa z Piłatem chodziło o królestwo i godność królewską. Jezus powiedział, że Jego królestwo nie jest z tego świata (J 18, 36). Na pytanie prefekta: A więc jesteś królem? odpowiedział: To ty mówisz, że jestem królem (J 18, 37). Na obrazie widzimy Go bez korony i berła, bez płaszcza królewskiego i orszaku. To nietypowy Król. W Jego królestwie mamy i my również swój udział. Kościół uczy w swoim Katechiźmie: Lud Boży uczestniczy w królewskiej funkcji Chrystusa. Chrystus urzeczywistnia swoją królewskość, przyciągając do siebie wszystkich ludzi przez swoją Śmierć i swoje Zmartwychwstanie (por. J 12, 32). Chrystus, Król i Pan wszechświata, stał się sługą wszystkich, "nie przyszedł, aby Mu służono, lecz aby służyć i dać swoje życie na okup za wielu" (Mt 20, 28). Dla chrześcijanina "służyć Mu - znaczy panować" (LG 36), szczególnie "w ubogich i cierpiących", w których Kościół "rozpoznaje obraz swego ubogiego i cierpiącego Założyciela" (LG 8). Lud Boży urzeczywistnia swoją "godność królewską", żyjąc zgodnie z tym powołaniem do służby z Chrystusem (KKK 786).
Wielki święty i znaczący papież Leon I (ok. 400-461) powiedział co następuje: Wszystkim odrodzonym w Chrystusie znak krzyża nadaje królewską godność, namaszczenie zaś Duchem Świętym konsekruje ich na kapłanów. Wszyscy zatem chrześcijanie napełnieni Duchem i mądrością powinni być świadomi, że oprócz szczególnych zadań Naszego Urzędu przysługuje im godność królewska oraz udział w funkcji kapłańskiej. Cóż jest bowiem bardziej królewskiego niż to, że dusza potrafi kierować swoim ciałem w poddaniu Bogu? Cóż jest bardziej kapłańskiego, jak poświęcić Panu czyste sumienie i składać na ołtarzu serca nieskalane ofiary pobożności? (św. Leon Wielki, Sermones, 4, 1: PL 54, 149).

Chryste Królu, Boże z Boga, Światłość ze Światłości, przyjdź Królestwo Twoje!
Chryste Królu, Drogo nasza, Prawdo i Życie nasze, przyjdź Królestwo Twoje!
Chryste Królu, którego Królestwo nie jest z tego świata, przyjdź Królestwo Twoje!

 
 
Archiv - Archiwum
Counter
web design net-golum