»Ich nähre mit dem,
wovon ich mich selbst ernähre.«

»...inde pasco, unde pascor...«

Augustinus Aurelius, Sermo 339, 4

 
»Karmię was tym,
czym sam żyję.«

BOTSCHAFT FÜR DIE WOCHE - MEDYTACJA TYGODNIA
P. Teodor Puszcz SChr

 
 


Christus, umgeben von Büsten der zwölf Apostel.
Cleveland, The Cleveland Museum of Art, Inv. Nr. 1967.65.
Quelle: Hermann Fillitz. Die Gruppe der Magdeburger Elfenbeintafeln. Mainz 2001, S. 19

26. Sonntag im Jahreskreis

Am 26. Sonntag im Jahreskreis lässt die Kirche Jesus als Lehrer auftreten. Im ersten Teil des heutigen Evangeliums ist die Rede von fremden Wundertätern (Mk 9, 38-41) und im zweiten von der Versuchung (Mk 9, 42-48). Jesus wurde als Lehrer schon in der frühchristlichen Kunst dargestellt. Zum einen wurde Christus thronend im Kreise der Apostel und zum andren stehend unter den Jüngern gezeigt. In den Darstellungen zum Leben Jesu finden wir ihn lehrend als den Zwölfjährigen. Er hält meistens eine Schriftrolle in der Hand oder ein Buch, das oft aufgeschlagen ist (auf den Abbildungen des Pantokrators oder der Maiestas Domini).
Unser Bild Zeigt Christus stehend, umgeben von den zwölf Aposteln. Die Elfenbeintafel (18, 2 x 10, 1 cm) stammt aus der Mailänder Werkstätte (The Cleveland Museum of Art, Inv. Nr. 1967.65), wie die anderen zwei, die den Evangelisten Johannes (Paris, Musée du Louvre, Inv. Nr. MR 375) und den Evangelisten Matthäus (London, British Library, Harley Ms. 2889) darstellen. Jesus tritt hier auf als Lehrer und Meister von jeweils sechs Büsten der Apostel auf beiden Seiten flankiert. Seine Lehre ist neu. Seine Lehre ist der Weg, deshalb wird später Lukas über die Christen in Damaskus schreiben können, als über die Anhänger des neuen Weges (vgl. Apg 9, 2).
Zuerst zitiert er das Sprichwort Wer nicht gegen uns ist, der ist für uns (Mk 9, 40) im Bezug auf jemand, der in seinem Namen Wunder tat. Jesus will damit den notwendigen Glauben betonen, der jemand zu seinem Jünger werden lässt. Wer glaubt an ihn, der wird noch größere Wunder vollbringen. Bei seinem Abschied sagte er: Wer glaubt und sich taufen lässt, wird gerettet; wer aber nicht glaubt, wird verdammt werden. Und durch die, die zum Glauben gekommen sind, werden folgende Zeichen geschehen: In meinem Namen werden sie Dämonen austreiben; sie werden in neunen Sprachen reden; wenn sie Schlangen anfassen oder tödliches Gift trinken, wird es ihnen nicht schaden; und die Kranken, denen sie die Hände auflegen, werden gesund werden (Mk 16, 16-18).
Weiter spricht Jesus die Versuchung an. Die Aussage vom Mühlstein, von der Hand, vom Fuß und vom Auge (vgl. Mk 9, 42-47) ist eine Hyperbel d.h. sprachliche Übertreibung, die die Juden oft benutzten, um eine wichtige Wahrheit zu sagen. Jesus meint, dass der Mensch nicht zum Verursacher der Sünden der anderen sein soll und selbst immer und auf jede Weise die Sünden vermeiden sollte. Der Jünger tut, was der Herr ihm sagt (vgl. Joh 2, 5).
Der hl. Ignatius von Loyola (1491-1556) betete so:

Herr,
lehre mich, großherzig zu sein;
lehre mich, dir zu dienen, wie es dir zusteht:
zu geben, ohne zu berechnen,
mich einzusetzen, ohne Angst vor Kränkungen,
zu arbeiten, ohne bequem zu werden,
mich zu bemühen, ohne nach Anerkennung zu streben -
nur in der festen Überzeugung,
deinen Willen zu erfüllen
(100 Gebete die das Leben verändern. Christian Leven (Hrsg.). Stuttgart 2005, S. 38).

26 Niedziela Zwykła

W 26 Niedzielę Zwykłą Kościół ukazuje nam Jezusa jako Nauczyciela. W pierwszej części dzisiejszej Ewangelii jest mowa o obcych cudotwórcach (Mk 9, 38-41), a w drugiej o pokusie (Mk 9, 42-48). Już we wczesnej sztuce chrześcijańskiej przedstawiano Jezusa jako Nauczyciela. Z jednej strony pokazywano Go jako tronującego w gronie Apostołów, a z drugiej stojącego wśród uczniów. W ikonografii życia Jezusa znajdujemy Go jako Dwunastoletniego nauczającego. Często trzyma On w ręce zwój lub księgę, często otwartą (na obrazach Pantokratora lub Maiestas Domini). Nasz obraz ukazuje stojącego Chrystusa, otoczonego przez dwunastu Apostołów. Płytka z kości słoniowej (18, 2 x 10, 1 cm) pochodzi z warsztatu w Mediolanie (The Cleveland Museum of Art, Inv. Nr. 1967.65), jak również pozostałe dwie, przedstawiające Jana Ewangelistę (Paris, Musée du Louvre, Inv. Nr. MR 375) oraz Ewangelistę Mateusza (London, British Library, Harley Ms. 2889). Jezus występuje tutaj jako Nauczyciel i Mistrz otoczony z każdej strony sześcioma popiersiami Apostołów. Jego nauka jest nowa. Jego nauka to droga, dlatego później Łukasz będzie mógł napisać o chrześcijanach w Damaszku, jako o zwolennikach nowej drogi (por. Dz 9, 2).
Najpierw cytuje On przysłowie Kto nie jest przeciwko nam, jest z nami (Mk 9, 40) w odniesieniu do kogoś, kto w Jego imieniu dokonywał cudów. Jezus chce przez to podkreślić konieczność wiary, która pozwala komuś stać się Jego uczniem. Kto wierzy w Niego, ten będzie dokonywał jeszcze większych rzeczy. Przy swoim pożegnaniu powiedział: Kto uwierzy i przyjmie chrzest, będzie zbawiony; a kto nie uwierzy, ten się potępi. Tym, którzy uwierzą, takie znaki będą towarzyszyć: W moje imię będą wyrzucać demony, będą mówić nowymi językami, węże będą brać do rąk, i choćby wypili coś zatrutego, nie zaszkodzi im. Będą na chorych kłaść ręce, a ci zostaną uzdrowieni (Mk 16, 16-18).
Dalej mówi Jezus o pokusie. Wypowiedź o kamieniu młyńskim, o ręce, o nodze i o oku (por. Mk 9, 42-47) jest hiperbolą tzn. wyolbrzymieniem, którym Żydzi często się posługiwali, aby wyrazić jakąś ważną prawdę. Jezus uważa, że człowiek nie powinien być przyczyną grzechów innych oraz zawsze i we wszelki możliwy sposób powinien unikać powodów do grzechu. Uczeń czyni to, co mu Pan poleci (por. J 2, 5).
Św. Ignacy Loyola (1491-1556) modlił się tak:

Słowo Odwieczne, Jednorodzony Synu Boży,
proszę Cię, naucz mnie służyć Ci tak,
jak tego jesteś godzien.
Naucz mnie dawać, a nie liczyć,
walczyć, a na rany nie zważać,
pracować, a nie szukać spoczynku,
ofiarować się, a nie szukać nagrody innej
prócz poczucia, że spełniłem Twoją Najświętszą wolę
(Ignacy z Loyoli, XVIII kontemplacja o miłości).

 
 
Archiv - Archiwum
Counter
web design net-golum