»Ich nähre mit dem,
wovon ich mich selbst ernähre.«

»...inde pasco, unde pascor...«

Augustinus Aurelius, Sermo 339, 4

 
»Karmię was tym,
czym sam żyję.«

BOTSCHAFT FÜR DIE WOCHE - MEDYTACJA TYGODNIA
P. Teodor Puszcz SChr

 
 


Schlüsselübergabe an Petrus

Fresko (1481) in der Sixtinischen Kapelle von Pietro di Cristoforo Vannucci (Perugino)
21. Sonntag im Jahreskreis

Unser Bild stellt die Übergabe der Schlüssel an Petrus aus dem Mtthäusevangelium (Mt 16, 13-20) dar. Diese Szene hat Pietro di Cristoforo Vannucci (1445/48-1523), bekannt als Perugino, gemalt. Seine Meister waren Piero della Francesca und Andrea del Verrocchio. Perugino gilt als der wichtigste Meister der Umbrischen Schule und war der Lehrer Raffaels. 1481 entstand sein bekanntestes Werk "Christus übergibt Petrus die Schlüssel", ein 3, 35 x 5, 50 m großes Fresko, mit dem er einen Teil der Sixtinischen Kapelle im Vatikan ausmalte.

Die Hauptfiguren sind in zwei Gruppen, nah an der Fläche des Bildes, symmetrisch geordnet. Im Zentrum sehen wir Jesus, der kniendem Petrus den goldenen und den silbernen Schüssel übergibt. Sie sind von den anderen Aposteln, inklusiv Judas mit der Tasche (der fünfte nach links), umgeben. Zu den beiden Gruppen der Apostel gesellen sich noch andere Personen, die mit ihnen nichts zu tun haben und, statt den Heiligenschein um den Kopf, tragen sie eine Kopfbedeckung. Der fünfte nach rechts ist der Maler selbst. In der Mitte des Bildes befindet sich der achteckige Tempel Salomos und an den Seiten zwei Triumphbögen. Hinter den Personengruppen im Vordergrund sehen wir noch links und rechts zusätzliche Szenen aus dem Leben Jesu. Der Stil der Personendarstellung ist vom Verrocchio abhängig. Die Köpfe sind zu klein im Vergleich zu den Körpern. Die Gesichtszüge sind fein und ernst. Im Hintergrund sind Wolken, Bäume und Berge zu sehen.
Bevor zur Schlüsselübergabe kam, fragte Jesus: Für wen halten die Leute den Menschensohn? (Mt 16, 13). Es kamen verschiedene Antworten. Im Namen aller Apostel antwortete Petrus: Du bist der Messias, der Sohn des lebendigen Gottes! (Mt 16, 16) Die Antwort Petri, die zur Bekenntnis geworden ist, geht der Seligpreisung Jesu voraus. Dann bekommt der Simon (hebr. Schim'on) einen neuen Namen Kephas (hebr. Kefa). Er muss zum Fels werden, damit der Bau der Kirche Christi ermöglicht wird. Petrus (gr. Petros) kommt aus dem Griechischen (gr. petra) und bedeutet der Fels. Das erinnert an Abraham. In einer mittelalterlichen Anthologie (hebr. midraschim) ist zu lesen: Als der Heilige die Welt erschaffen wollte, ist er an Geschlecht Henoch und Sintflut vorbeigegangen, als er Abraham sah, der entstehen sollte, sagte er: Siehe ich habe den Fels (petra) gefunden, auf dem ich die Welt aufbauen und befestigen kann. Deswegen hat er Abraham Fels genannt, wie gesagt worden ist:Blickt auf den Fels, aus dem ihr gehauen seid (Jes 51, 1) (Jalkut 766). Auf dem Glauben Abrahams konnte Gott seine Beziehung zum auserwählten Volk aufbauen. Der neue Abraham wird zum Kephas. Auf ihn will Jesus seine Kirche bauen. Er erwählt die Zwölf und - wie der Katechismus der Katholischen Kirche sagt - lässt sie an seiner Sendung und an seiner Autorität teilhaben, damit sie lehren, Sünden vergeben und die Kirche aufbauen und leiten. In diesem Kollegium empfängt Petrus "die Schlüssel des Himmelreiches" (Mt 16, 19) und steht an erster Stelle. Er hat die Sendung, den Glauben unversehrt zu bewahren und seine Brüder zu stärken (Nr. 109 in: KKK. Kompendium. München 2005 S. 59). Die Kirche Christi hat festes Fundament, sie lebt weiter und sie besteht, weil der Herr sich auf Petrus und seine Apostel gestützt hat. Kann Gott auf mich bauen? Kann er sich auf mich verlassen?

Herr, gib mir den Glauben Abrahams.
Herr, ich kann auf dich bauen.
Mein Herr, ich möchte dich nicht enttäuschen.

21 Niedziela Zwykła

Nasz obraz przedstawia przekazanie kluczy Piotrowi z ewangelii św. Mateusza (Mt 16, 13-20). Tę scenę namalował Pietro di Cristoforo Vannucci (1445/48-1523), znany jako Perugino. Jego mistrzami byli Piero della Francesca i Andrea del Verrocchio. Perugino uchodzi za najsłynniejszego mistrza szkoły umbryjskiej i był nauczycielem Raffaela. W 1481 roku powstało jego najważniejsze dzieło: "Jezus wręcza Piotrowi klucze" - fresk o wymiarach 3,35 x 5,50 m, którym wypełnił część Kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie.

Na pierwszym planie obrazu główne figury zostały symetrycznie podzielone na dwie grupy. W centrum widzimy Jezusa przekazującego klęczącemu Piotrowi złoty i srebrny klucz. Otaczają ich pozostali Apostołowie, łącznie z Judaszem trzymającym torbę (piąty na lewo od Jezusa). Do tych dwóch grup Apostołów przyłączają się inne osoby, które nie mają z nimi nic wspólnego. Zamiast aureoli mają nakrycie głowy. Osobą piątą na prawo od Jezusa jest sam mistrz Perugino. W środku obrazu znajduje się oktogonalna świątynia Salomona, a po bokach widać łuki tryumfalne. Za grupami osób na pierwszym planie widzimy jeszcze po prawej i lewej stronie dodatkowe sceny z życia Jezusa. Sposób przedstawiania postaci jest wzorowany na stylu Verrocchio. Głowy są nieproporcjonalne w stosunku do ciał. Wyrazy twarzy są delikatne i poważne zarazem. W tle widzimy jeszcze chmury, drzewa i góry.
Zanim doszło do przekazania kluczy, Jezus pytał: Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego? (Mt 16, 13) Padały różne odpowiedzi. W imieniu Apostołów odpowiedział Piotr: Ty jesteś Mesjaszem, Synem Boga żywego (Mt 16, 16). Odpowiedź Piotra, która stała sią wyznaniem, poprzedza błogosławieństwo Jezusa. Potem Szymon (hebr. Szim'on) otrzymuje nowe imię Kefas (hebr. Kefa). Musi on stać się skałą, aby była możliwa budowa Kościoła Chrystusowego. Piotr (gr. Petros) z języka greckiego znaczy skała (gr. petra). To przypomina historię Abrahama. W średniowiecznej antologii (hebr. midraszim) czytamy: Kiedy Święty zapragnął stworzyć świat, minął pokolenia Henocha i Potopu, kiedy jednak ujrzał Abrahama, który miał powstać, rzekł: Oto znalazłem skałę (petra), na której mogę wznieść i ugruntować świat. Dlatego nazwał Abrahama skałą, jak powiedziano: Spójrzcie na skałę, z której zostaliście wyciosani (Iz 51, 1) (Jalkut 766). Na wierze Abrahama Bóg mógł zbudować relacje z narodem wybranym. Nowy Abraham stał się Kefasem. Na nim Jezus chce zbudować swój Kościół. On wybiera Dwunastu i, jak mówi Katechizm Kościoła Katolickiego, daje im udział w swoim posłannictwie i autorytecie, aby nauczali, odpuszczali grzechy, budowali Kościół i kierowali nim. W tym kolegium Piotr otrzymuje "klucze królestwa niebieskiego" (Mt 16, 19) i stoi na pierwszym miejscu. On otrzymuje powołanie, aby zachować niewzruszoną wiarę i umacniać braci (nr 109 w: Katechizm Kościoła Katolickiego. Kompendium. München 2005, s. 59). Kościół Chrystusa ma mocne fundamenty, on żyje nadal i trwa, gdyż Pan oparł się na Piotrze i Apostołach. Czy Bóg może na mnie budować? Czy może na mnie polegać?

Panie, daj mi wiarę Abrahama.
Panie, ja mogę budować na Tobie.
Mój Panie, nie chcę Ciebie rozczarować.

 
 
Archiv - Archiwum
Counter
web design net-golum